Wie erbij was zal het zich zeker herinneren. Een week eerder op zaterdag stonden betogers op het Museumplein tegenover een grote poltiemacht die na een soort startschot en 8000 liter water één voor één mensen inrekende.
Oma Pluis was er één van, op de foto afgevoerd door twee agenten in burger in haar Muppetpak, uiteindelijk voorzien van het onderschrift ‘The World is a safer place when Cookie Monster is arrested’. Die zaterdag is de menigte gaan wandelen tot aan de Leidschekade, waar de ME ze klem had gezet. Daarna werden ze met bussen tot buiten de platte stadsmuren (de A10) afgevoerd (video)
Op zondag 28 maart 2021 kwam zo’n 1000 man koffie drinken (link video). Wat toen al duidelijk was: Voor de bestuurders van Amsterdam moest het maar eens over zijn. Vele talkshows terug had Femke ontstemd laten weten dat demonstreren een recht is (“Dat hoef je niet eens aan te vragen”), maar dan wel om de juiste onderwerpen. Ná 14:17 kwam de politie met haar wagenpark, manege, kennel en de twee eufemistisch genoemde ‘waterwerpers’ op gang. Een aantal betogers waren gaan zitten achter een lange banier. Zelf zat ik achter het woord ‘mild’ in mijn oranje Xenos poncho.
Toen ik weer overeind kwam en achterom kon kijken, bleek zo’n 2/3 te zijn gaan rennen en was de rest ingesloten door politiebusjes. 334 arrestanten. Deze werden in bussen afgevoerd richting het Bijlmer cellencomplex. Dat ging uren duren. Vooral het gebrek aan WC’s maakte het voor veel mensen een beproeving. Voor wie daar geen ervaring mee heeft: Een ME’er is niet iemand waarmee je kunt praten. Vraag maar aan journalist Arno Karskens die met een perskaart ook vast zat en vast bleef zitten tot in de Bijlmer. Daar pas kwam hij vrij. De overige arrestanten werden verwerkt en kregen op een vaag briefje een gebiedsverbod en op een extra briefje een mededeling omdat ze tijdens de avondklok op straat belandden.
Nog in april had een rechter een streep gezet door dat gebiedsverbod. Niet dat Justitie daarover een briefje uitstuurde. Dat kwam later. Er was me al verteld dat ze binnen een jaar van zich moesten laten horen. Na een aanvankelijke ‘strafbeschikking’ van €250, inclusief 50% korting vanwege het afgekeurde gebiedsverbod, had ik een bezwaarschrift ingestuurd. En op een zaterdagochtend werd bij mij aangebeld door een man in een poloshirt van Justitie. Ik werd gedaagd. Op woensdag 27 juli 2022 moest ik verschijnen aan de Parnassusweg in Amsterdam, de rechtbank. Bas, een stadsgenoot, moest een week eerder op maandag 18 en ik besloot te gaan kijken. Dat bleek leerzaam. Ik heb die week uitstel aangevraagd.
Wat gebeurde er? De zitting was de zoveelste in deze zaak. Deze maandag werden er 6 verdachten berecht en schuldig bevonden. Een advocaat verdedigde 3 verdachten, waarvan 2 die niet aanwezig waren. Eentje woonde in Gorinchem en da’s ver. Voor iedere verdachte was een naambordje gemaakt. Er was een officier van justitie, griffier en een rechter, áls het een rechter was. Dat werd aangenomen. Aannames in het recht kunnen vervelend uitpakken. Één van de verdachten vroeg naar haar naam. Áls ze die al gaf, heb ik het niet opgevangen. Iedere verdachte kreeg 5 minuten het woord. De advocaat iets meer. Het handige was dat mijn twee bezwaren ook werden behandeld. Ten eerste werd het verweer dat de oproep het veld te verlaten niet helder werd gegeven, die werd verworpen. Er zou wel vijf keer toe zijn opgeroepen. Verder stonden er matrixborden en liepen er dienders rond om mensen persoonlijk te waarschuwen. Ik heb het gemist. Die matrixborden kon je hebben gemist, ook omdat er aan de kant van het Rijksmuseum een opbouw van ME was opgesteld. Maar goed, enkele verdachten hadden verklaard dat zij wél een oproep hadden gehoord. De rechter vond het allemaal afdoende. Het tweede punt in mijn eigen verweer werd ook behandeld: Het demonstratierecht. Dat kan worden overtroefd door een rechtmatig noodbevel. Uiteindelijk keurde de rechter dat noodbevel goed. Daar kom ik nog op terug.
Opmerkelijk was dat de rechter (als ze dat was) teruggreep op eerdere uitspraken in deze zaak. Het werd daarmee copy-paste. Het pleidooi van de advocaat was ook een herhaling. Er waren verder meerdere rechters (als ze dat al waren). Kunt u zich voorstellen dat er één rechter tussen zou zitten die in z’n eentje wél tot vrijspraak zou komen? Ik niet. Zo’n enkele rechter komt z’n collega’s dagelijks tegen in de kantine. Hij wil z’n broodje kroket gezellig aan tafel bij z’n collega’s blijven eten. Dus de zaak was al beklonken vóór het proces.
Dat was niet het enige. Dankzij het WOB-verzoek wat Willem Engel en Jeroen Pols bespraken (link), weten we dat er ook op het niveau van de gemeente bedenkelijk overleg plaatsvond. In de week vóór 28 maart 2021 was de aanpak van aanhouding + gebiedsverbod al tot doel gemaakt. Ze, van ‘de driehoek’, hadden er zelf weinig vertrouwen in dat de rechter het gebiedsverbod zou handhaven. Toch gingen ze het opleggen. Het uiteindelijke noodbevel was opgesteld met een bloemlezing aan redenen, waarvan ze kennelijk dan maar zouden zien wat de rechter zou goedkeuren: Het niet voldoen aan de anderhalve meter afstand en overtreding van de Tijdelijke Wet Covid-19 werden opgevoerd, provocatie van de politie, dat er eerder wapens (ploertendoder, stokken) en ‘verstevigde vechthandschoenen’ zijn gebruikt tegen de politie, de gegooide fiets werd genoemd (Dat was vast die fiets voor het waterkanon in Eindhoven wat daarvoor een vrouw een schedelbasisfractuur opleverde). Uiteindelijk werd het argument dat de confrontatie met de politie zou worden opgezocht, met name door Defend Amsterdam, Defend IJmuiden en harde kern van Ajax supporters, dát gaf de doorslag. Van deze groepen werd ook gesteld dat ze zwaar vuurwerk en wapens bij zich hadden bij eerdere demonstraties. Ze zouden ook zijn gekomen, maar er is verder niks gebeurd, althans: Tót de politie de orde ging verstoren in het kader van ‘handhaving’. Misschien interessant: Bij de aanhoudingen heb ik nergens gemerkt dat tassen of kleding op illegale zaken is doorzocht. Het bestuur verwachtte kennelijk zelf geen illegale artikelen. Het ging ze om een einde aan de betogingen. Dat bracht het muitend bestuur te zeer in verlegenheid. Het noodbevel werd rond 14:00 uitgegeven door de loco-burgemeester Simone Kukenheim (D66). Te velde was dat vanaf 14:17 merkbaar. Bij de politie dan. Willem Engel en Jeroen Pols brachten met de WOB-stukken aan het licht dat over de inhoud op dinsdag nog gecorrespondeerd werd binnen de driehoek (gemeente, justitie, politie). Het stuk moest op wóensdag worden ondertekend en wel met de datum van maandag! Mág dat zomaar?! En de burgemeester zou moeten tekenen als ze er zelf is. Misschien schoof Femke deze gifbeker liever even door aan Simone.
Het zijn deze vaststellingen die me ertoe brachten mijn strategie grondig te herzien. Vandaar dat ik me heb aangemeld op de site van Michael, vrijheidsrechten.nl . Daar reageerde al iemand met het idee dat er mogelijk geen rechter zat, maar een ‘bestuurder-raadheer’. Als dát zo is, dan hebben de meeste verdachten geen idee aan welk ritueel ze deelnemen. En dat was de opzet.
