De boerenbeurs in Biddinghuizen.

Dit was mijn eerste keer. Vroeger bestond er de Landbouw-RAI. Dat was fantastisch, zo verzekerde mij de leraar verkooptechniek, want daar liepen kleurrijke figuren rond. Nou neemt die gemechaniseerde landbouw zoveel plaats in, dat dé landbouwbeurs nu in Biddinghuizen wordt gehouden. In de Flevopolder is meer plaats en het is voor veel boeren dichterbij. Dus die bezoeken de Agro Techniek Holland, door één exposant aangekondigd in blokletters als ‘DE ATH 2022’. Ah ja, we wennen eraan, hè? Deze hele beurs was buiten, op enkele velden naast Walibi Flevo.

Uiteraard wilde ik deze kleurrijke figuren nou eens zelf zien. En ik vond ze. Aardig aan boeren is dat ze veel minder verstoord worden door normen voor verschijning en omgang als de stadse mens. Alles lijkt gericht op het resultaat van hun werk, hun leven zelfs.
Mijn doelen waren breder. Dat hele ‘stikstofverhaal’ en de verzwegen plannen rond TriStateCity, Great Reset en Agenda 21, dat hangt de boeren ook nog boven het hoofd. Wat weten ze er hier van? En hoe wordt erover gecommuniceerd op de beurs?

Zelf had ik de smaak te pakken toen ik 10.000 stickers had laten drukken. Hiermee wilde ik laten doordringen dat de SDG’s een promotiemiddel zijn voor een nieuwe vorm van communisme. De kosten vielen mee en er waren nog meer onderwerpen waarvoor ik in tekst en beeld stickers wilde laten maken. Maar waarom zou ík daarbij een trekker afbeelden met een pakkende zin om boeren te steunen? Dat kan een trekker-importeur toch veel beter? Bij de eerste sprak ik een jonge kerel die erover ging en die daar nog niet over nagedacht had. Hij zou het gaan doen. Bij de tweede importeur trof ik iemand van market communications die stappen had ondernomen. Voor beide merken trekkers (Case en Steyer) waren grote stickers (24 cm vierkant) van de boeren-zakdoek gedrukt. Een hele stapel kreeg ik mee.
Bij andere trekkerimporteurs verschilde het even zoveel. De importeur van Massey-Ferguson en Fendt had een serie stickers ontwikkeld die de burger aan het denken moet zetten, met teksten als ‘Wat kost dit stikstofbeleid u?’. Weer een andere importeur deed mee aan Agractie, een initiatief wat de krachten bundelt. Deze importeur heeft met gemengde gevoelens de beelden van trekkers tijdens de protesten voorbij zien komen. De vrouw die ik sprak was blij dat ‘Caroline’ (van BBB) op het Binnenhof op hún trekker te zien was. Aan de andere kant werd er wat geramd met hetzelfde merk trekker, blikte de marketingdame van het merk terug. De suggestie om in de kwestie ‘stikstof’ iets te doen werd soms beantwoord met een blik die ik graag omschrijf als ‘Not invented here‘ (‘Als het al een goed idee was, dan waren we er zélf wel mee gekomen’).

De partij van ‘Caroline’ had zelf ook een stand op één van de velden. Ik heb daar zitten praten met iemand die voor de provinciale staten op de kieslijst zou komen. Ascon Wateler is zijn naam. Hij praatte me bij over de insteek van de partij rond het ‘stikstofdossier’. BBB gaat wel mee in het idee dat er een stikstofprobleem is. Dat kan je voor NOx nog wel stellen, de gassen die vooral bij verbranding ontstaan. Zulke stoffen zijn erkend ongezond voor onze luchtwegen. Voor de veehouderij ligt echter de aandacht vooral op ammoniak wat ontstaat uit mest. Uit ervaring weet ik dat lage concentraties ammoniak verdomd moeilijk te meten zijn (technische uitleg: hier). Het RIVM kon in haar pagina van het landelijk meetnet luchtkwaliteit dan ook niet veel laten zien voor deze stof. Onder druk van de politiek staan er nu wel waarden en BBB wil daarover discussie want ‘meten is weten’ (Modellen zorgen voor rellen?).
Het feit dat deze kandidaat-politicus weinig wist van de SDG’s en Agenda 21 vertelt mij dat deze onderwerpen binnen de partij geen punt van discussie zijn. Als dat zo is, dan van deze volksvertegenwoordigers niet veel te verwachten.
Dan nog het gerucht dat (déze) Caroline van der Plas het produkt is van de casting van een reclamebureau. Dat wilde een soort ‘Ma Flodder’ als stemmentractor binnen de boerengemeenschap. Dat reclameburau werd bevestigd door Ascon. Er stond immers voor toeleveranciers van de agrarische sector ook veel op het spel. Ascon, politicus in spé, kon daar als ondernemer van meepraten. Zijn bedrijf bouwt stallen en die handel lag vrijwel stil.
Op de aantijging dat BBB door ‘Big Agro’ is opgezet (link), daarop is vanuit de partijbureau inmiddels gereageerd. De email die ik hierop ontving was van de secretaris, Elly van Wijk. Zij maakte ervan dat twee oprichters bij een reclamebureau werkten (werken) en eentje niet, het kopstuk Caroline van der Plas. “BBB heeft geen enkele connectie met Big Agro” en daarover zou in diverse interviews al helderheid zijn verschaft. Bovendien zouden alle giften bóven €1000 te vinden zijn op de website van de partij (Waar dan?). De secretaris noemt het jammer dat het gerucht zo halsstarrig is. Aan wie ligt dat dan?

Landbouworganisatie LTO Noord had ook een stand en ik ben daar even gaan polsen. Wat is nu hun standpunt rond stikstof? Degene die zich als woordvoerder opwierp drukte me een foldertje in handen. Daar moest ik het mee doen. Het foldertje stelt dat de organisatie wil dat de depositie-benadering (KDW) wordt vervangen door een emissie-benadering. Logisch, want wat er in de lucht hangt aan stikstofverbindingen (ammoniak en NOx), dat komt niet persé allemaal van Nederlandse boeren. Verder moet LTO vanuit de belangen van meerdere aangesloten boerenorganisaties tot één standpunt komen. Deze zitten niet precies op één lijn. Biologische boeren bijvoorbeeld, die hebben een eigen kijk op landbouw.

De aandacht voor politieke problemen rond landbouw kregen op deze beurs heel beperkt aandacht. Het is de vraag of de toeleveranciers deze kwesties liever uit de weg gingen of de boeren niet ook hier wilden confronteren. Het zit ze al genoeg dwars. En zo’n beurs als deze, het moet wel een feestje blijven, hè?